Het wordt hier nooit saai
Hallo allemaal,
 
 Afgelopen week hebben we vaak gedacht en gezegd, het wordt hier nooit saai.
 
 Zo kwamen we maandag op het project en was de meester van groep 2 en 3 ziek naar huis gegaan.
 Dus de juf die normaal groep 1 deed moest nu alledrie de klassen doen en liep steeds heen en weer tussen de klassen. Je begrijpt dat zodra ze in de ene klas was er in de andere klas chaos was en van alles werd uitgevreten.
 Toen wij kwamen stelden wij voor dat wij dan voor 1 dagje wel groep 2 en 3 wilden overnemen zodat de juffrouw in haar eigen klas kon blijven.
 Aan het begin ging het nog goed. We hadden een kleurplaat wat ze hier altijd geweldig vinden en wat vetkrijt en het was een half uur muisstil in de klas. Daarna lieten we hen woordjes schrijven in het engels en dat ging ook nog goed tot er vragen kwamen in het kswahili waarbij wij geen idee hadden wat er gevraagd werd en de kinderen geen idee hadden hoe ze dit in het engels konden vragen. We hebben ze maar vervroegd pauze gegeven maar na half uur vroegen de kinderen alweer of ze naar de klas mochten terwijl ze normaal wel een uur buiten spelen.
 Wij weer naar binnen en toen was onze inspiratie ook al weer een beetje op.
 Wat ze hier normaal doen is elke dag heel hard het abc en van 1 tot 40 opzeggen. Maar wij dachten eens wat anders te doen en wat variatie aan te brengen in het programma door een quiz te doen. Maar toen bleek dat de kinderen deze manier totaal niet gewend waren en ook niet wisten wat ze ermee aan moesten dus begon het klieren. Tja daar sta je dan samen voor de klas een beetje met de handen in je haar. Hoe ga je kinderen in het engels uitleggen terwijl ze deze taal bijna niet spreken. Toen er meerdere kinderen vroegen of ze even water mochten gaan drinken buiten besloten we om ze een kleine pauze te geven wat wel vaker gebeurde normaal. En toen maakten we een fout, we deden een bel luiden die normaal gebruikt wordt voor pauze. Maar de kinderen dachten dat deze bel zei dat ze naar huis mochten en dus werd het lied ingezet wat altijd wordt gezongen voor ze naar huis gaan en gingen naar buiten. Dit was een half uur voor tijd en wij beseften weer eens dat lesgeven echt een vak apart is.
 
 Dinsdagmorgen werden we wakker en was er een complete mierenfamilie op bezoek in onze kamer. Waar we maar keken alles was zwart van de mieren en het had behoorlijk gekriebeld bij ons.
 En dan bedoelen we niet van die kleine mieren die je in Nederland hebt maar echt enorm grote obesitas mieren waarbij er sommige zelfs vleugels hadden. Zodra wij dit wisten konden we niet meer normaal in bed blijven liggen en zijn we gauw uit onze kamer gegaan. Het bleek dat er in onze kamer meerdere mierennesten zaten welke waarschijnlijk door de warmte explosief waren vermenigvuldigd.
 Die dag is onze kamer helemaal leeggehaald en alles schoongemaakt. En toen mierenpoeder gestrooid en inmiddels zijn er geen mieren meer in onze kamer.
 
 De rest van de week zijn we bezig geweest met de voorbereidingen voor de informatiebijeenkomst die we vandaag hebben gehouden over diabetes en hoge bloeddruk. Beide ziektebeelden zijn hier veel aanwezig alleen weten de mensen het niet en weten ze de symptomen niet waarmee ze naar de dokter kunnen gaan. De dokter van het project waar wij werken vroeg of wij hier uitleg over konden geven voor de dorpsbewoners.
 En omdat er in Kenia veel meer mensen komen als er wat te eten en te drinken is hadden we veel koekjes en sap ingeslagen. Deze bijeenkomst hebben we vandaag gedaan. Wij doen dit dan in het engels en dit wordt dan door iemand anders vertaald in lokale taal. Het was erg gezellig en mensen hadden veel praktische vragen waaruit bleek dat ze goed geluisterd hadden. De sap en de koekjes erna waren een groot succes en hier werd van genoten
 
 We merken dat het regenseizoen hier steeds dichter bij komt. Het wordt warmer en af en toe al klein buitje regen. Wat zou het fijn zijn voor mens en dier als echte grote regenbuien nu snel komen. We zien koeien hier steeds magerder worden omdat er geen gras meer te vinden is.
 
 Hoe gaat het met iedereen in Holland?
 Liefs uit Kenia
 
 
 











Delicatesse op de zaterdamiddag, geen friet maar gefrituurde aardappeltjes.

Reacties

Ha Liesbeth en Anja, Ik moest erg lachen om jullie mierenverhaal. Ik heb net een leeg limonade glas opgeruimd. Deze zat vol met mieren. Van die kleine, hollandse miertjes. Als ik dan jullie verhaal lees denk ik: och, dan valt het hier toch maar weer mee. Hier in Zeeland gaat het goed hoor. De lente is in aantocht, dus iedereen blij. Deze week is er een landelijke actie aan de gang om geld in te zamelen voor de hongersnood in Zuid-Soedan, Somalie, Jemen en noord-oost Nigeria. Ik hoop dat het bij jullie niet zo erg is als daar. Jullie doen mooi werk daar. Veel plezier nog groetjes Wilma (Binnenhaven)

Leuk steeds weer jullie verslagen te lezen. Wat zien en beleven jullie veel. Geniet er maar van, de tijd gaat snel. Jullie zijn echt trouw in het sturen van een verslag, de foto's maken het extra mooi om mee te genieten. Groet Gerda

Geef uw reactie !