Niets loopt zoals verwacht
Niets loopt zoals verwacht.
 Ondanks dat we hier nu drie en halve maand zijn, zijn er nog dagelijks dingen dingen die anders gaan dan verwacht.
 
 Zo waren wij vorige week met een matatu (lokaal busje) onderweg naar huis.
 Deze matatu's hangen vaak met houtje touwtje dingen aan elkaar.
 Zo hoorden we pasgeleden tijdens het rijden een harde knal. Wat bleek, de deur was uit zijn voegen op de straat gevallen. Ach ze pakten hem weer op, en hingen hem weer op zoals hij hing met als gevolg dat dit waarschijnlijk vijf keer per dag uit de sponning valt. En niemand die hier van opkijkt.
 Maar goed terug naar vorige week. Wij hadden het geluk om voorin te zitten dan heb je altijd de meeste ruimte.
 We waren nog geen vijf minuten aan het rijden en de conducteur vroeg al het geld wat we moesten betalen. En eigenlijk weet je dan al dat er iets mis is met het busje en dat ze zo snel mogelijk het geld binnen willen hebben voor het busje ermee stopt.
 En ja hoor vijf minuten later was het zover. Van iedereen het geld ge ind en toen stopte de motor.
 En ja daar zit je dan. Iedereen heel geduldig wachten terwijl een aantal mannen aan de auto aan het sleutelen waren. En iedereen bleef geduldig dus wij ook. Maar na drie kwartier had niemand meer vertrouwen in die matatu dus begon het geklaag. En gingen mensen hun geld terug vragen bij de conducteur. Maar nee deze vond dat het busje nog best gemaakt kon worden maar pole pole mensen. Maar nee wij zagen dit niet meer zitten. Anja had een blousje van het ziekenhuis aan en besloot deze troef te proberen. Gezegd dat wij verpleegkundige waren en dat er patienten wachten. En ziedaar, wij kregen zo ons geld als eerste terug en daarna kregen de anderen ook hun geld terug zodat we een andere matatu naar huis konden nemen.
 
 Vorige week vertelden we dat we op reis zouden gaan en vandaag zijn we na een reis van 20 uur aangekomen bij de moeders van Phoebe (vrouw van ons gastgezin)
 Bij de voorbereiding voor deze reis ging ook weer alles anders als gedacht.
 Wij hadden bedacht dat het leuk zo zijn om in de laatste weken nog meer van Kenia te gaan zien en omdat Phoebe al heel lang haar moeder niet had gezien omdat ze simpelweg geen geld heeft om te reizen hadden wij besloten om haar mee te nemen naar haar moeder die in Kisumu woont. Jozef haar zoontje van anderhalf zouden we dan ook meenemen.
 Je begrijpt dat ze helemaal in de wolken was met dat nieuws. Ze huilde en lachte en dankte God ervoor. Bijzonder om te zien.
 We waren van plan om dan heen met de trein te gaan omdat volgens anderen een hele ervaring moest zijn en dan terug met het vliegtuig omdat dat veel sneller is.
 Wij de trein geboekt en toen moest het vliegtuig geboekt worden. Wij om het paspoort gevraagd van Phoebe en van Jozef Maar toen was daar het eerste probleem, zij had geen paspoort maar een id kaart en jozef had niets dan alleen een geboortebewijs. Toen dachten wij al dat we de vliegreis wel konden vergeten, maar wat bleek, hier is vliegen met een id kaart en met een kind met een geboortebewijs gewoon mogelijk.
 Dus wij weer vol goede moed en vrijdag gevraagd om het geboortebewijs zodat we de vlucht konden boeken.
 En toen bleek deze kwijt te zijn. Phoebe overal gezocht maar nergens te vinden.
 En ja wij voor de tweede keer denken dat we niet terug zouden kunnen vliegen omdat we verhalen hoorden dat als je deze opnieuw aan zou vragen dat dit wel een maand kan duren.
 Maar dit viel weer alles mee. De familie had vrienden bij het kantoor en daarom was op woensdag een nieuw geboortebewijs al weer gehaald.
 En toen hadden we alles geregeld en kregen we de laatste avond ineens het bericht dat de trein niet meer reed. Je snapt voor de derde keer dachten we dat ons hele avontuur in het water zou vallen. Maar gelukkig reden er ook bussen. Je deed er dan wel twintig uur over maar dan was je er.
 En toen we weg zouden gaan viel nog bijna de hele reis in het water.
 Voordat je hier ook eens weg ben moet er altijd nog van alles gebeuren.
 Sowieso hadden wij twee uur afgesproken om opgehaald te worden door de taxi maar toen was nog niemand klaar. Uiteindelijk half drie was iedereen zo ver maar ja voordat je dan weg ben. Er moest afscheid genomen worden, we kregen nog een toespraak en er werd een gebed gedaan. Allemaal goede dingen maar niet als je daardoor nog later weg kon. De bus zou half vijf vertrekken maar wij waren er tien over half vijf. Maar goed gelukkig hadden ze gewacht al waren ze kwaad op ons en kon de busreis alsnog beginnen.
 En dat hebben we nu dus afgelopen nacht gedaan en zijn heel blij dat we veilig zijn aangekomen.
 Het is een prachtige omgeving en een zeer gastvrije familie.
 En ja je las het goed aan het begin van het verhaal, Phoebe heeft drie moeders.
 Het is namelijk zo dat haar vader drie vrouwen had wat hier heel normaal is zowel bij moslims als bij christenen.
 En hier ziet iedereen elkaar als familie. Het is heel bijzonder om de zien hoe liefdevol deze vrouwen met elkaar omgaan en leven als een hechte familie.
 Volgende keer zullen we meer vertellen over ons verblijf hier.
 
 Groetjes vanuit Kisumu.
 En voor alle moeders alvast een fijne moederdag gewenst!
 Er wordt hier vaak aan onze eigen moeders gedacht!
 








Lies trapte in de p....p!











De drie moeders. Dat wordt een dure moederdag;)

Reacties

Het lijkt wie van de drie wel, wil de echte moeder opstaan? Ik heb bewondering voor jullie geduld. Ik wens jullie daar een fijne tijd, je hebt er genoeg voor moeten doen.

Wat maken jullie veel mee, daardoor ook hele verhalen. Leuk om mee te lezen. Mooi dat jullie de reis toch hebben kunnen maken, een mooie en fijne tijd nog. Hert gaat jullie goed. Groet Gerda

Mooi verhaal weer. Dat land hangt van wachten en rustig aan doen aan elkaar zeg! Maar ja, als je er maar komt, zullen we maar zeggen.:) Groet uit zonnig vlaardingen

Geef uw reactie !